Soms heb je aan weinig woorden voldoende

http://www.rabbitwelfare.co.uk ?/

Afgelopen week nog even in mijn Franse huis geweest. De laatste hand leggen aan een aantal zaken die ik graag nog wilde doen.

Het meest belangrijke was het plaatsen van twee traphekjes…voor als er erg klein grut op bezoek komt.                                                                  Ik vind het een erg fijne trap, je loopt er prettig op naar boven, maar hij is wel helemaal open. Een kind kan er xb4leukxb4 op spelen, maar de trap naar beneden ligt er wel onder…..en daxb4s een betonnen trap. Nu de traphekjes zijn geplaatst, is het prima.

Ook was er aan de bovenkant van de trap geen trapleuning. Zelf gebruik ik bijna nooit een trapleuning, maar de beheerders vonden het een goed plan als er wel een trapleuning zou zijn.

Dus ja, kleine moeite, groot plezier….toch? Ik heb de trapleuning ook nog even een kleurtje gegeven: geel

Helaas heb ik er geen foto van, want de battarij van mijn camera was leeg en ik had in Nl de oplader laten liggen. Ja, verstrooid.

Verder heb ik in huis niet geklust, behalve dan het schoonmaken op de laatste dag van mijn verblijf.

Dat was nog even doorwerken, want de beheerster kwam vragen of de eerste gasten al om half 3 welkom waren?

Ze waren heel vroeg in de ochtend uit Nederland vertrokken en de reis verliep zo voorspoedig dat ze eerder ter plaatse zouden zijn. Ja natuurlijk zijn ze eerder welkom, maar het werd wel even een race tegen de klok. Ik was er net op tijd uit, leuk .

De parasol hing altijd in de garage, maar vandaaruit is het lastig om deze naar buiten te brengen. Dus heb ik een andere oplossing bedacht: In de houten schuur. Een aantal beugels bevestigd en de parasol op een gemakkelijke plaats opgehangen. En uiteraard de schuur maar direct opgeruimd, de buitentrap opgehangen en restanten hout onder het dak opgeruimd. Ook de dakgoot maar even schoon gemaakt.

Uiteraard staat ook de grasmaaimachine in de schuur. Ik heb donderdag geen gras gemaaid…….want dat groeit niet met zulk droog weer. Helaas staat er wel veel onkruid in de tuin, dus moest ik daarom toch wel maaien. Toch eens proberen of we van dat onkruid af kunnen komen. Ik zal het de tuinman eens vragen.

Begin van de maand is het terras helemaal opnieuw gelegd. Deze was in de loop der jaren verzakt. En dat betekende dat je vanuit de keuken op het terras komende altijd een afstapje had van een centimeter of 7.  Wij waren daaraan gewend, maar je kunt er natuurlijk ook heerlijk over struikelen…

Ik mis het afstapje en moest daar afgelopen week even aan wennen , maar zoals het nu is, is het beter. Op de valreep worden de voegen tussen de tegels gedicht. Het was nog even de vraag of dit voor zaterdag zou gaan lukken, want afgelopen week was het nogal  regenachtig en het voegen moet bij droog weer plaatsvinden.

Vorige maand heb ik het hout verplaatst, omdat de oprit zou worden aangepast. Het hout ligt nu keurig tegen de rand. Als de oprit klaar is, dan kan ik het hout wederom gaan verplaatsten en dan wel onder de houtopslag (links). Ook dat gedeelte is netjes gemaakt en ligt er een laag grind met anti onkruiddoek eronder. 

Helaas is er nog geen foto, vanwege die lege battarij. Maar de oprit ziet er helemaal prachtig uit en is er voldoende plek voor twee of zelfs drie autoxb4s.

Het enige waar we niet toe zijn gekomen, zijn de tegels naar de voordeur, maar dat wordt opgepakt in de nazomer.

En zo zijn er altijd wel klussen die blijven liggen. Maar stel je voor dat ik niets te doen zou hebben in La Breille…..? Ach, dan ga ik ook eens op vakantie in mijn eigen huis, het lijkt me een ideale plaats om vakantie te houden. Dus als je het ook eens wilt uitproberen, wees welkom.

http://www.micazu.nl/vakantiehuizen/villa-arnaboun-10230/

Oh ja, in La Breille schijnt de zon en is het 23 graden, slechts 700 km zuidelijker.

Ik wens jullie allen een fijne vakantie, met veel zon.

Groetjes,

Marijke

Het lijkt wel zomer, maar toch is het voorjaar.

Ook in Frankrijk heeft het de laatste 2 maanden in La Breille les Pins niet geregend en het gras is droog, erg droog. Zoals het er vaak aan het einde van de zomer uit ziet.

Gelukkig, ja gelukkig zeg ik, heeft het na het maken van deze foto een paar keer wat geregend. Soms kun je toch wel erg blij zijn met wat water uit de lucht !

Met Hemelvaart tot en met de week na Pinksteren ben ik zelf in het huis geweest. Er zijn altijd wel wat klussen nog te doen.  Uiteindelijk wil ik het toch zo perfect mogelijk geregeld hebben. Het liefste 150 % op orde.

 
Een klein stukje van het terras: lekker de parasol uitgezet waaraan we na het maken van de foto nog heerlijk een glaasje wijn hebben gedronken.

Mmmmm, die glaasjes had ik ook even op de foto moeten zetten.

Tja, echte reklame fotoxb4s….dat is natuurlijk ook een heel vak apart.

Maar goed, als jullie maar begrijpen dat het gaat om het genieten van het leven.

De stoep wordt komende week onder handen genomen. Hij wordt onder hoge druk gereinigd en weer helemaal strak gelegd. Ook worden de voegen met een bepaalde vloeistof gedicht, zodat het onkruid minder kans krijgt om tussen de voegen te gaan zitten om daardoor de tegels te ontwrichten.

Ook aan de voorkant van het huis wordt de oprit behandeld. Er liggen nu nog overal kleine stenen, door mij verzameld en op het pad gestort.

Komende week wordt er een nette afscheiding gemaakt tussen tuin en pad en wordt er rechts van de houtopslag extra parkeerplaats gecrexeberd.

Ikzelf heb altijd meer aandacht besteed aan de achterkant, de zuidzijde van het huis. Daar waar ik leefde, maar het is ook fijn als de oprit ook op orde is!  De poort heb ik in elk geval ook weer schoon gemaakt. Dat is een jaarlijks terugkerende klus. Soms maak ik de poort ook nog eens laat in het najaar schoon.

Nog een plaatje van de konijnenren. Het gras is gekort en mijn buren hebben geopperd dat het wel een erg leuk plekje voor kinderen is om in te spelen. Eerlijk gezegd had ik daar nog niet zo bij stil gestaan, maar ik denk dat zij wel gelijk hebben. Het enige dat lastig is, is het gras kort houden. Het is wel mogelijk om er met de grasmaai machine in te komen, maar door die palen is het onhandig maaien. Dat zou dan met de hand machine moeten…..

Nou ja, daar moet ik nog eens over na denken. Alles op zijn tijd.

Het belangrijkste van deze vakantie was om het huis en terras op orde te brengen en dat is me gelukt. Tegelijkertijd vroeg ik me ook wel eens af of ik niet alles voor niets zou doen. Want wie zou mijn Villa Arnaboun nu willen huren? Er zijn tenslotte zo veel mooie huizen te huur ! 

Maar ja, die mensen zijn er, want de eerste boeking is gemaakt en ik mag mijn eerste gasten ontvangen. Dat gaf me weer de energie om met mijn project verder te gaan. 

http://www.micazu.nl/vakantiehuizen/villa-arnaboun-10230/

Ik wens jullie allemaal een fijne, zonnige zondag.

Tot gauw, doeg,

Marijke

Afgelopen jaren hebben velen van jullie me gevraagd om eens wat fotoxb4s van mijn huis op mijn web-log te plaatsen.

En dan is het eindelijk zover. Wel is waar op een geheel andere wijze dan velen van mij hadden verwacht, maar soms moeten er keuzes worden gemaakt. Ook al is dat niet altijd even gemakkelijk en moet je wel eens een brok weg slikken.

Na lang wikken en wegen, heb ik uiteindelijk besloten mijn huis als vakantie woning ter beschikking te stellen.

Op deze wijze wil ik een ieder de kans bieden ook van dit fraaie plekje te genieten. Te genieten van de rust en de ruimte, de zon en de nachtelijke sterrenhemel. En natuurlijk is er in de omgeving van alles te doen en te beleven. Maar daarover meer in een volgende log.

De keuken is eind 2006 geplaatst en eigenlijk maar twee jaar door mij gebruikt, daar ik in 2009 al zeer regelmatig in Nederland verbleef.

De keuken is van alle gemakken voorzien. Jullie kunnen dat lijstje zelf wel invullen, lijkt me zo

Ook staan er in de kastjes nog de kruiden die door mij worden gebruikt en ook door de huurders gebruikt mogen worden. De foto is genomen vanuit de eethoek. Links achter op de foto zie je een deel van de zithoek.

De zithoek met uitzicht naar de bosrand.

Er is ook nog een zithoek waar de houtkachel staat, met de tv. En een hobbyhoek aan de noordzijde van het huis.

Of wel ruimte genoeg voor iedereen om zijn eigen ding te doen.

Slapen moeten we allemaal en dat kan onder andere op de begane grond. 

Er is vanuit de slaapkamer een schuifpui naar het terras.

Naast de slaapkamer ligt de badkamer met douche, bubbelbad, een ruime wastafel en toilet.

Tevens is er nog een aparte ruimte met toilet, bidet en wastafel.

Ook in dit huis is in de hal de trap naar boven, ja waar anders….

Links is de deur naar de aparte toilet ruimte en rechts de deur naar de eetkamer, die aan de keuken grenst. Achter de trap is de deur naar de keuken.

Ik hou wel van een zonnig kleurtje. De hal ligt op de noordzijde van het huis en zo hebben we ook in de hal een zomers sfeertje.

 Op de bovenverdieping is een grote zolderruimte waarin twee bedden staan en waarbij eventueel twee extra logeerbedden kunnen worden geplaatst. Ook is er boven een badkamer met een wc en wastafel.

Verder is er nog een grote slaapkamer, mijn voormalige werkkamer.

De bedden kunnen apart worden gezet of naast elkaar.

Komende week ben ik zelf ter plekke en dan ga ik boven de gordijnen ophangen en worden er nog twee nachtkastjes geplaatst. Toch altijd wel praktisch voor een leesboek, je horloge en een lampje.

Rechts zie je een schuifpui naar het grote balkon. Dat balkon heeft een fraai uitzicht naar de bosrand.

  En het uitzicht.

Soms zie je in de verte de herten grazen in de weiden en dat vind ik persoonlijk dan weer een mooi cadeautje voor de dag.

Wil jij ook eens hier je vakantie door brengen, op onderstaande site staat nog veel meer informatie. Ook kun je via die site de boekingsperiodes bekijken en boeken.

http://www.gites.nl/tehuur/pays+de+la+loire/maine-et-loire/vakantiehuis/10345/ 

Natuurlijk mag je me ook bellen op : 06-28973357 of mailen naar larneb@hotmail.com

Ik wens jullie in elk geval een zonnige zomer.

Groetjes en wie weet, tot ziens,

Marijke

Twee weken geleden was ik in de opvang en vernam dat Wietse aan de diaree was. Mijn hersencellen begonnen direct te werken om te bepalen of ik er een tijdje voor kon zorgen.

Een week zou in elk geval moeten lukken en misschien wel langer als dat nodig zou zijn.

Wietse is mee naar huis gegaan en ik heb hem op hooi gezet en wat medicijnen.

Na een rustige nacht, bleek onze Wietse wel wat plakpoep te hebben, maar geen diaree meer. 

Na een paar dagen was Wietse eigenlijk weer helemaal de oude. Daarna begon ik alleen maar van hem te genieten: Wietse blijkt een boefje eerste klas, een enorme charmeur, komt op schoot, wil graag worden gekroeld, laat zich ook met een beetje geduld kammen….

Wietse heeft mijn hart gestolen, maar kan, hoe graag ik het ook zou willen, niet bij me blijven.

Wietse is erg nieuwgierig en wil graag weten wat er achter de deur zit.

Maar het is me nog te vroeg om de deur open te laten staan…

Na een week bij mij in huis, heb ik besloten dat hij nog wel een weekje kan blijven. De opvang zit best wel vol en Wietse zit me niet in de weg.

Dus Wietse blijft nog een weekje bij me.

Omdat het toch al wat warmer weer is, heb ik op een zonnige dag het konijnenluikje opengezet, zodat Wietse zonder problemen naar buiten en weer naar binnen kon gaan. Ondertussen kent hij de truc van het luikje. In elk geval weet hij hoe hij naar buiten kan. Naar binnen lukt nog niet alleen.

Alhier is Wietse aan het genieten in de tuin. Hij mag alleen naar buiten als ik in de buurt ben.

We hebben ook nog een filmpje op youtube gezet.

Bij deze de link. Eens kijken of het werkt. Geniet ervan. 

Groetjes

Marijke

Vandaag, alweer vier weken geleden kreeg ik het verzoek of ik tijdelijk een gedumpte moeder met twee kleintjes in huis wilde nemen, zodat ze allen konden aansterken.

Het kwam mij qua tijd wel uit en dus ben ik ze xb4s avonds gaan halen…. het bleek echter niet een moeder met twee ukken te zijn, maar 4 nijntjes. Twee grote en twee kleine broertjes en/of zusjes, duidelijk uit xe9xe9n gezin, maar een ander nest. De moeder was helaas niet gevonden.

Tja, en dan sta je wel te kijken. De allerkleinste, Mischa staat rechts op de foto. Achter zit Shy en links voor is Danny. En dan hebben we nog kleine Trixie, net ietsje groter dan Mischa, maar met een hoofdwond.   Trixie zit er nog al stilletjes en ziek bij. Ze zit apart, krijg van ons medicatie en wordt in een aparte vervoersmand met kruik, naar huis mee genomen.

En dan begint de verzorging. Kleine Trixie krijgt dwangvoer, omdat ze zelf niet eet. Ik ga er mee naar de KKDA en ze krijgt vocht en primperid.

Van mij krijgt ze cisaral en metacam, dwangvoer, vocht(ORS) en lekkers.

De rest van de nijnen doen het gelukkig goed.

Na twee dagen besluit ik om Mischa bij Trixie te zetten. In de hoop dat Trix wat gezelschap aan haar heeft. Dat lijkt wat verbetering bij Trix op te leveren. Ze begint wat groenvoer te eten.

Helaas slaat het noodlot toe en krijgt Mischa een dikke buik; er zit slijm bij de keutels….dikke buikenziekte ?  Ik ga met Mischa naar de dierenarts. Die vindt dikke buikenziekte een verschijnsel…geen ziekte. (mmm, is dit kundig?)  Ook Mischa krijgt vocht. Zo heb ik twee patixebnten te verzorgen…. Met Mischa gaat het heel snel berg afwaarts. De pijnstillers werken niet meer afdoende en ze heeft duidelijk pijn. Massage helpt tijdelijk. Ze zakt steeds meer weg en ik weet dat er geen redden meer aan is. Met de moed der wanhoop bel ik xb4s avonds de dierenarts, maar hij weet ook slechts xe9xe9n oplossing….Mischa slaapt vredig in op mijn arm.  

Ik ben boos, verdrietig en voel me zo machteloos. Ben boos op de mens die zo iets doet: konijnen over een hek gooien, om er maar vanaf te zijn. Ziekelijk.

Met Danny en Shy gaat het goed. Zij keutelen, eten en spelen er lustig op los. Ze staan in de koude kamer, zodat ze straks gemakkelijker in de opvang kunnen worden geplaatst.

Shy is echter wel heel erg verlegen, zeg maar gerust bang en angstig, vlucht voor elk geluid weg. Komt ook vooral niet te voorschijn. Hopelijk dat het met geduld goed gaat komen.

Trixie eet zo af en toe wat groen, maar veel is het nog niet.

Ondertussen vind ik dat ze stinkt  en niet zoxb4n klein beetje. Het hele huis ruikt ernaar….

Na enig onderzoek, ontdek ik dat haar wond stinkt, ook al lijkt die genezen. Er groeit al weer haar op.

Tja, wat nu…wederom naar de dierenarts die haar wond openmaakt. Ik zal maar niet zeggen wat een viezigheid daar uit kwam. Maar goed, de wond is schoon en nu maar schoonhouden.

Hierna begint ze steeds meer te eten, dat ziet er goed uit, wat biks, sprietje hooi en vooral groen. Ik verminder het dwangvoer en haal opgelucht adem. Zou ze het dan toch gaan redden?

Maar helaas was de vreugde van korte duur. Zondagavond een week geleden zakte ze door haar voorpoten. En kon ze eigenlijk niet meer lopen. Maandagochtend liep ze wel weer. Samen met Monique van de opvang Binkies, zijn we xb4s avonds naar de dierenarts gegaan en die constateert een onderhuids abces op de rechterbovenschouder. De dierenarts uit zijn twijfels over een herstel. Monique wil Trixie toch nog een kans geven en neemt haar mee naar huis. Trixie moet om de dag duplocilline krijgen en ik weet niet hoe ik moet prikken. Met lede ogen laat ik Trixie bij Monique achter. Niet prettig een diertje zo achter te laten als je er twee weken voor hebt gezorgd..dag en nacht. Maar bij Monique is ze in goede handen.

En ja, ze gaat steeds beter vooruit , eet steeds meer groen, maar nog geen brokken.

Monique besluit een vriendje voor Trixie te halen bij een kennis met een nest van ongeveer 10 weken oud. En zo krijgt onze Trixie dan toch een lief vriendje, Stippel.

Stippel op de voorgrond. Het gaat wel goed zo samen, maar ook Monique bemerkt een vreemde, vieze geur in huis en gaat, net als ik, op zoek naar de oorzaak.

 Ze ontdekt op de buik van Trixie een hele vieze, vreemde plek………………

 
Dat was afgelopen vrijdagavond.  Monique is er zataredag ochtend mee naar de dierenarts gegaan.

Het bleek een ontsteking en de huid en het weefsel waren al aan het afsterven. Dat verklaardde de stank….Hoe graag Trixie ook had willen blijven leven, ze had vechtlust voor twee, hoe graag wij allen ook voor haar hadden willen vechten, op een gegeven moment is er een grens bereikt.

Trixie is nu bij haar zusje Mischa…….

Danny en Shy heb ik naar de woonkamer verhuist.

Ik hoop daarmee te bereiken dat Shy wat minder angstig wordt.

Zij floreren gelukkig verder prima. 

Links zit Danny en lijkt heel veel op Trixie en rechts zit Shy, vermoedelijk ook een ram en lijkt heel veel op Mischa, maar is veel xb4wolligerxb4.

Uiteraard zijn ze te reserveren, maar ze gaan eerst nog onder het mes.

Ze blijven tot die tijd nog bij mij en krijgen alle ruimte om te herstellen, zodat ze straks gekoppeld kunnen worden aan een lief vriendinnetje.

Kijk, is het geen plaatje?

Zo weet ik weer waar ik al die moeite voor die.

Lief stelletje.

Groetjes,

Marijke

Het was natuurlijk te verwachten dat ik niet eeuwig konijnloos zou zijn en nu heb ik dan voor even twee konijntjes te logeren. Manke Nelis en Bots.

Nelis (bruin nijntje met prachtige ogen ! ) kwam ik in de opvang tegen met een sterk vergroeid rechter achterpootje. De oorzaak was vermoedelijk door een val , maar dat wisten we niet zeker.

In elk geval was er een afspraak bij de dierenarts gemaakt om eens te bekijken wat er aan te doen viel, want op deze wijze door het leven moeten, was geen optie. Nelis kon er redelijk mee uit de voeten, maar echt enthousiast ging het hupsen niet. We hadden niet de indruk dat hij er pijn aanhad. Dat scheelde al weer.

Toen ik vernam dat hij zou worden geopereerd, bedacht ik dat er wellicht wat nazorg nodig zou zijn…… tja en dan heb je ineens weer konijnen. 

Nelis was samen met zijn broertje Bots in de opvang gekomen en ze waren wel heel erg xb4close`. Voor Nelis zou het wel erg prettig zijn als hij na de operatie iets vertrouwds zou vinden. En dus kwam Bots gezellig met Nelis mee naar huis.

Drie weken geleden is Nelis geopereerd. xb4s Avonds begon hij al een klein beetje te eten, de volgende dag heb ik wat extra ORS toegediend en daarna ging het eigenlijk allemaal erg voorspoedig.

Er werd veel hooi gegeten en de keutels zagen er allemaal prima uit. Twee dagen later kon Nelis al middels een trapje op de stoel klimmen alwaar hij samen met Bots lekker kon luieren.

Na dik een week zag ik dat Nelis zich op de wond uitstrekte.

Bijna gelijkertijd ontdekte ik dat hij zijn BD keutels op at en dat hij ook zijn linkeroor kon krabben. Dat betekende dat hij op zijn wond moest rusten. Ik kon wel concluderen dat het helemaal toppie ging met Nelis.

En het bewijs kun je zien op onderstaande link.  Geniet ervan……

http://www.youtube.com/watch?v=Y4D5HGl-Aac

(Link even kopixebren en plakken.) Uploaden kost namelijk nog al wat tijd.

Is onze Nelis op dierendag niet een kanjer ?

Hij is helemaal geweldig en persoonlijk ben ik helemaal gevallen voor zijn mooie ogen

Groetjes,

 Marijke

Afgelopen maanden is er in de opvang best wel belangstellend naar ons gekeken, wij… zo met zijn tweexebn. Wij zijn natuurlijk mooi wit en zwart en Chica is natuurlijk wel een superlief vrouwke. Zo xe9xe9ntje heb ik nog nooit gekend.

Chica is werkelijk mijn favoriete meisje en ik zou nooit meer wat anders willen. 

En ja, zij van de opvang, die wilden het allerbeste voor mij.  Dus ja, liever niet bij kleine kindjes, want ik ben toch wel een bang konijntje. Nou ja, bang niet, want ik ben altijd zeer ondernemend, maar die wezens op twee benen, ja daar kijk ik toch altijd wel met een beetje schrik naar. 

Maar weet je wat me nu is overkomen…… zal ik vertellen …  ruim anderhalve week geleden kwamen er mensen in de opvang, met twee lieve kindjes en met twee konijntjes die niet bij elkaar klikten. Ze wilden er bij elk konijntje een ander nijntje bij ofzo.  Ik weet niet precies meer wat ze wilden….

Maar weet je wat er toen gebeurde…..ja echt, toen zijn we met zijn allen bij elkaar gezet.

Tjee, dat was wel heel erg spannend. De eerste paar dagen lagen er wel wat plukken in de ren en Chica keek me helemaal niet meer aan.

En ik was best wel weer heel erg bang, bang voor al die vreemde nijntjes om me heen.  Maar ik wilde een grote vent zijn en heb toen besloten om mijn angst maar eens aan de kant te zetten.

Chica kwam me ook weer regelmatig opzoeken en de twee andere nijntjes deden ook steeds aardiger.

En zo is het dan gekomen dat we ruim een weekje met zijn vieren in de opvang hebben gezeten. Dat was erg gezellig.

Maar ja, we wilden natuurlijk niet voor altijd in de opvang blijven…….           

En zo is dan besloten dat we met zijn vieren zouden vertrekken naar het  nieuwe huis met nieuwe spannende plekjes.

Dat vind ik erg leuk, want ik ben dan wel bang…., maar ook altijd erg nieuwsgierig en dat overwint altijd.

Mij oude baasje was ook in de opvang toen ik ging vertrekken. Ze kwam ons allemaal nog even een rozijntje geven en een stukje pain suxe9dois. Dat zijn heerlijke franse, gedroogde broodjes. Die zal ik wel nooit meer te eten krijgen, maar ik hoorde dat ze tegen die mevrouw zei dat ik erg gek op rozijntjes ben, dus misschien krijg ik er dan nog wel eens eentje. Van dat kleine, lieve meisje kreeg ik ook een rozijntje in mijn mond…mmmm, dat was lekker. Maar ja, teveel is natuurlijk niet goed.

Nog even lekker bij elkaar aan wat kruimeltjes knabbelen en dan nemen we afscheid….een nieuwe toekomst tegemoet….een nieuwe uitdaging in mijn leven.

 Dag allemaal…………………………..

Dikke knuffel van mij, misschien laat ik nog eens horen hoe het verder met me gaat ….  ………………………………………… 

Het  kan niet uitblijven, het moet toch een keer worden verteld…..

De dag na het overlijden van Didi ging Ludo minder eten.

In eerste instantie maakte ik me daar niet zo druk over. Het gemis van je maatje is niet altijd even gemakkelijk te verwerken en kost tijd.

Bovendien had Ludo nog nooit alleen gezeten. Geboren bij Anneloes en via de voormalige opvang Konijnenberg vanuit het nest met broertjes en zusjes gekoppeld aan Didi.

Dus ja, het moet waarschijnlijk even wennen en dan gaat hij wel weer regulier eten.

Maar zijn gedrag veranderde.

In het begin ging het nog wel, liep hij door de tuin, rommelde wat bij de bladeren, struikjes en het gras, maar naarmate de week vorderde, kroop hij steeds meer weg tussen de struiken, zat bij zijn knuffel en deed niets meer.

Maar soms vertoonde hij ook geheel ander gedrag. Ik heb hem xe9xe9n keer zomaar mogen kroelen, iets dat hij nooit toeliet.

Ludo liep altijd weg, behalve die ene keer. 

Ook zag ik hem een keer spontaan zich in het zand werpen, heerlijk ontspannen op zijn zij. Konijnen liefhebbers herkennen dat wel.  Het leek wel of er op dat moment iets van hem afviel. 

Maar meestal was Ludo met moeite te vinden. 

Daarnaast reageerde hij steeds schuwer naar mij toe. Ik kon de woonkamer niet in lopen of Ludo vluchtte naar buiten.

Na ruim een week het zo aangezien te hebben, heb ik opvang Binkies gebeld om eens te overleggen hoe het nu verder moest.

Na de nodige informatie te hebben ingewonnen over de procedure, besloot ik dat ik het nog een tijdje wilde aanzien in de hoop dat Ludo weer normaal zou eten en langzaam tot rust zou komen. Ook in de hoop dat het angstige en schuwe gedrag minder zou worden nu Didi niet regelmatig meer op zijn huid zat. En als het dan zo ver was, zou hij daarna gemakkelijker aan een lieve dame te koppelen zijn.

  Tegelijkertijd worstelde ik met de vraag of ik er een nijntje bij zou nemen of Ludo terug naar opvang Binkies zou brengen.

Uiteindelijk heb ik besloten afstand te doen.

Na nog een week het aangezien te hebben, heb ik wederom contact gezocht met opvang Binkies en gezegd dat Ludo op de wachtlijst moest worden geplaatst, omdat Ludo niet voldoende wilde eten en eigenlijk steeds verder wegkwijnde.

We weten allemaal dat het druk is in elke opvang, maar Ludo kreeg de kans om direct een plaatsje te krijgen en dat was maar goed ook.

Natuurlijk zijn de foto's van de momenten dat hij even te voorschijn kwam, maar heel snel kroop hij weer onder de bladeren weg.

Afgelopen donderdag, 24 juni heb ik Ludo naar opvang Binkies te Galder gebracht.

Voor mij was het niet leuk, maar voor Ludo nog veel minder.

Hij was vreselijk bang en kroop helemaal weg in de ren waar we hem probeerden te koppelen. Zelfs verscholen achter mijn rug toen ik even het rennetje instapte !

In eerste instantie met een aardige dame die hem continue bereed en zo ook een tweede, maar Ludo kroop zo ver mogelijk weg en probeerde uit het rennetje te ontsnappen. Uiteindelijk helemaal apatisch en beduust en reageerde nergens meer op. Zo bang en absoluut niet het gedrag van een ram tonende.

Anneloes zag dat allemaal zo aan en vond het helemaal niets, ik ook niet. Had alleen maar verdriet en medelijden en wilde hem het liefste onder mijn arm van deze narigheid weghalen. Ik wilde voor Ludo een lief vrouwke wat hem de tijd zou gunnen tot zichzelf te komen. Een meisje dat hem niet op de huid zou zitten. Ludo had bij Didi al genoeg te verduren gehad.

Anneloes vertelde over Chica, de voedster die als eerste een nestje in de opvang had gekregen.

Voor haar bevalling was het een pittige tante, maar na de bevalling is ze veranderd in een lieve dame.

We besloten het met haar te proberen. Ook Chica bereed Ludo, terwijl Ludo zich niet meer verroerde, ach arme Ludo. 

Maar Chica vond het al heel gauw meer dan genoeg, ging snuffelen bij Ludo, legde haar kopje eens op zijn kop en eronder…gaf een likje, liep weg en kwam weer terug. Op dat moment wist ik dat het Chica zou lukken om Ludo te helpen met zijn angst.

Anneloes had het goede idee om ze in een ruim hok te zetten, met stro, eten en verstop plaatsjes.

Geen geruzie, niets, alleen een angstige Ludo, maar ze zitten nog steeds samen.

Op zaterdag kreeg ik het bericht dat Ludo weer wat zat te eten. Dat is een goed teken.

Tussen die twee ging het nog niet zoals het hoort en is het nog geen klef stelletje, maar Anneloes heeft goede hoop dat het wel goed gaat komen. 

In het begin, als Chica Ludo naderde, dan vluchtte hij gauw de andere kant van het hok in, achter schuilplekjes. Dat gaat nu beter.

Chica is een mooie dame met rode oogjes en een  schattig, grijs vlekje op haar neus.

Het is dat het momenteel beter is om geen eigen nijntjes te hebben, maar ik zou ze zo meenemen…. zucht.

Maandag kreeg ik het bericht en het bewijs dat Ludo en Chica samen tegelijkertijd uit een voederbakje zaten te eten.

Voor Ludo was het lang geleden dat hij samen uit een bakje mocht eten.

Ik wist al heel lang dat de relatie tussen Didi en Ludo niet optimaal was, maar je ruilt niet zomaar een konijntje om.

Voor Ludo hoop ik dat hij nu een meisje heeft waar hij samen mee oud kan worden, bij mensen die hem de ruimte willen geven om met Chica gelukkig te zijn en de rust, die hij naar mijn idee heeft verdiend.

Mijn dank gaat natuurlijk uit naar Anneloes en Monique van opvang Binkies, die direct inzagen dat Ludo niet op de wachtlijst kon worden geplaatst.  De foto's van Ludo en Chica zijn door hun gemaakt.

Bedankt dames, met name namens Ludo. Hij knapt op…samen met zijn Chica.

Groetjes

Marijke

Drie maanden geleden ontdekte ik een kleine
bult op haar neus en vermoedde een verstopte traanbuis of een abces. Omdat ze ook nogal veel nieste, besloot ik er eens naar te laten kijken.

Tijdens de operatie bleek het echter geen verstopte traanbuis, noch een abces te zijn, maar zaten er verschillende kleine en iets grotere korrels van een millimeter van 1 bij 2. De arts herkende het niet en we hebben het voor onderzoek naar de patholoog gestuurd.

Daaruit bleek dat het een reactie was van het Shope fibroma virus en zouden de korreltjes vanzelf degenereren. Dat zou ongeveer een maand of twee gaan duren. 

Toen we dat nieuws hoorden zaten we heerlijk thuis in Frankrijk en was het lekker genieten van de tuin en de grote ren.

Het haar op haar neusje begon weer aan te groeien en de wond zag er goed uit.

Ik vond alleen dat ze niet zo veel at en ik sleepte dan ook zoveel mogelijk lekkere hapjes uit het verwilderde weiland achter mijn huis. Brokjes liet ze staan, maar dat at ze sinds haar castratie al niet tot nauwelijks.

Verder ging het goed, rende ze samen met Ludo door de ren, luierde lekker op hun stoel of lagen op het kleed te dutten. 
Een gewoon, relaxed konijnen leven.

Aan het eind van de vakantie, bemerkte ik toch weer een verdikking en begon me langzaam te realiseren dat dit niet goed kon zijn.   
Heel langzaamaan werd deze groter.
Ik heb, eenmaal weer in Nederland, de dierenarts gebeld en advies gevraagd.

Het was goed mogelijk dat het virus wederom aan het werk was en ik moest het maar even aanzien.

   
Tja, wat doe je dan als leek…blijven hopen dat het gaat degenereren, maar ook zo je twijfels gaan krijgen over de gang van zaken en over de toekomst.

Didi deed het overigens verder wel goed. Ze joeg Ludo op als hij te dicht bij ons logeetje Sarah kwam, ze at redelijk, weinig brokjes maar veel groen. Kwam bij me schooien om lekkers. Haar standaard gedrag.

Helaas wilde ze nog wel eens aan de wond krabben en dan zag het er niet fris uit.
Ludo, het lieve manneke, verzorgde met name 's nachts de wond. 's Morgens zag alles er weer schoon uit.
Op de foto is Ludo aan het poetsen. Didi vindt het wel prettig.

Omdat het maar niet minder werd, ben ik er weer mee naar de dierenarts gegaan en die was wel zeer verrast over de grootte van de bult. 
   
Na enig voelen bleef het twijfelachtig wat dit nu was…de reactie van het virus, een abces of toch iets kwaadaardigs. 
De optie was: opereren, niets doen of in laten slapen….. 

Didi bleek in twee maanden tijd 100 gram te zijn afgevallen. 5 procent van haar gewicht.
Om zeker te weten wat er nu aan de hand was, moest er nogmaals worden geopereerd. De kans dat het geen abces was, was groot.  Didi had tijdens de eerste operatie slecht gereageerd op de narcose ! 
Didi was nog te gezond en te kwiek om haar in te laten slapen…. Je gaat wikken en wegen. 

 
Twee dagen later hebben we het snuitje van de auto weer naar het zuiden gezet en hebben we ons in het franse land uitgeleefd en zoveel mogelijk van elkaar genoten. 

Heel stiekem bleef ik hopen dat het 't Shope virus was en dat het toch langzaam aan beter zou gaan, maar dat doe je tegen beter weten in. 

Didi lag regelmatig met haar snuit in het zand, misschien ter verkoeling…ik weet het niet. 

Omdat ze ook last had van een snotneus, zat ook haar hele toet vol met zand. En Ludo maar poetsen.

In de hoop dat Didi in Frankrijk zou inslapen, heb ik het verblijf in Frankrijk met een week kunnen verlengen…… 
Didi at bijna niet meer zelf. Ze wilde het liefste de toppen van de nog niet uitgekomen paardenbloemen en wilgenblad, rozijntjes en hazelnoot.

Afgelopen weekend ben ik naar Nederland gereden.
Daar ik zeer weinig ervaring heb, wilde ik mijn gedachten ordenen. Ik heb maandag met een paar konijnkundige mensen overlegt. Gezien het feit dat Didi een vechtertje is, was ik bang dat dit nog lang zou kunnen duren en het voor Didi een lijdensweg zou worden.

Nadat mijn vermoeden door derden wel werd bevestigd, heb ik de volgende ochtend de dierenarts gebeld.

Didi bleek in een maand tijd wederom 110 gram te zijn afgevallen. Totaal al 10 procent van haar uitgangspunt van 2 kilo.
   

Het enige juiste wat ik kon doen, was haar met mijn liefde op reis te sturen naar haar zusje Frommeltje.

Didi, mijn allerliefste meisje heeft op mijn schoot haar laatste sprong gemaakt….

Mijn hart huilt, maar Didi speelt waar de zon altijd schijnt en dat geeft troost.

Liefs,
Marijke

De foto links is van 2007, mijn favoriet